Coaching verhalen ingestuurd

“Te gast in de kudde”

Paardencoaching provincie Fryslân

5 februari 2019

Met negen collega’s van verschillende afdelingen, waren wij ‘te gast in de kudde.’ Een aantal van ons had al ervaring met paardencoaching, een enkeling was bang voor paarden (‘maar daarom doe ik juist mee’) en voor anderen was het een eerste kennismaking. Wat iedereen gemeen had waren een open houding en nieuwsgierigheid naar wat de middag zou brengen. En verder was het stervenskoud, dus iedereen had het in meer of mindere mate koud. Tip: bij een afspraak in de winter op een manege, trek thermo-ondergoed, warme sokken en heel veel laagjes aan 😉

Petra gaf ieder van ons, individueel of met z’n tweeën, verschillende opdrachten. Bijvoorbeeld een paard ophalen of juist opdrijven, de kudde in beweging zetten of je eigen ruimte claimen ten opzichte van een ‘opdringerig’ paard. Belangrijk bij dat laatste is dat de houding ‘ik jaag dit paard weg’ fundamenteel anders is dan de houding ‘dit is mijn privéruimte.’ Wegjagen is gericht tegen het paard: ga weg jij. Dat kan negatief overkomen. Je eigen ruimte claimen zegt: hier sta ik. Dat komt uit jezelf en is niet gericht tegen het paard. Een paard is in die zin ook niet ‘opdringerig’, hij is nieuwsgierig en zo lang jij niet aangeeft dat hij te dichtbij komt, zal hij doorgaan. Sommige mensen doen dat overigens ook. Dan is het goed te bedenken dat zo iemand niet per sé verkeerde bedoelingen heeft en je eigen ruimte claimen werkt dan beter, dan iemand ‘wegjagen.’

Het belang van intentie kwam duidelijk naar voren. Je kunt je eigen ruimte wel willen claimen met veel handengewapper en jezelf groot maken, als je het eigenlijk wel grappig vindt wat het paard doet, dan heeft dat geen enkel effect. Je moet het menen. Net zo met het ophalen en meenemen van een paard. Je kunt trekken wat je wilt en een nog zo doelbewuste houding aannemen, als je intentie is: ‘ik denk dat dit paard niet met mij mee zal lopen’ zal hij vier hoeven in het zand zetten. Een paard reageert op wat je laat zien, niet op wat je denkt dat je laat zien.

Naast intentie is duidelijkheid van belang. Niet: ‘zullen we misschien eventueel zo ongeveer de richting van de letter B op gaan? Maar E is ook een leuke letter hoor, dus dat kan ook.’ Een paard kan daar niks mee en de meeste mensen ook niet. Zeg dus: ‘We gaan naar B.’ Hier kwamen wij onszelf als provinciale ambtenaren erg tegen. Wij zijn gewend om zaken voorzichtig en tactvol te formuleren, balancerend tussen soms tegengestelde belangen van verschillende partijen. Dat brengt werken in een politieke organisatie met zich mee. Maar dat gedrag kan dus ook leiden tot onzekerheid en een ‘hoeven in het zand’ – reactie. Zowel bij onszelf als bij andere collega’s.

Een collega kreeg van Petra juist de opdracht het paard los te knippen toen dat niet mee wilde lopen en zelf zonder paard naar het doel (de letter E) te gaan, maar wel met een uitnodigende houding: je kunt meelopen als je dat wilt. Hierdoor realiseerde zij zich dat binnen het complexe project waar zij mee bezig was, het misschien beter was om sommige mensen ‘los te knippen’ in plaats van aan ze te blijven trekken terwijl ze niet mee willen of kunnen lopen. Ze kon dan altijd nog kijken of die personen op een later moment alsnog mee wilden doen. Zo wist Petra voor ieder van ons intuïtief de juiste opdracht of aanwijzing te geven, wat ons inzicht gaf in onze eigen situatie of gedrag. Bovendien was het uitermate leerzaam om de anderen aan het werk te zien met hun opdrachten en dat maakt dat de tijd dat jij zelf niet aan de beurt bent, zeker geen verloren tijd is.

 

De begeleiding door Petra hebben we als positief ervaren: open, direct en duidelijk, maar wel met respect naar de mensen in de groep.


————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————–

 

Donderdag 16 maart j.l. zijn wij met een afvaardiging van de MBO Rebound Fryslân bij Japero geweest.

Wij hebben met onze deelnemers meegedaan aan het anti-pest beleid met behulp van een kudde paarden.
Bij aanvang van deze workshop waren onze deelnemers sceptisch over wat hen te wachten stond. Weinig hadden iets met paarden en een aantal waren oprecht bang.
De opbouw van de workshop zat goed in elkaar. Tijdens de inleiding werd er geprobeerd aansluiting te vinden met onze doelgroep en afgetast wat wel en niet gezegd kon worden.

Vervolgens werd er een soort “over de streep” opdracht gedaan om na een korte rookpauze daadwerkelijk met een paard te gaan lopen. Opvallend was hoe open onze groep was en hoe snel ze eigenlijk vergeten waren in een een bak te staan met een kudde paarden tijdens de opwarm oefening.
Doordat de workshop gegeven werd door 2 mensen kon de ene zich richten op de grootste groep die in de bak stond en de ander kon zich richten op een tweetal wat bang was voor paarden en in de weerstand schoten.

Super mooi dat het Petra gelukt is om het vertrouwen te winnen van onze jongens en zo de hele groep in de bak heeft gekregen.
Voor ons als begeleiders was het een mooi proces om te zien hoe onze deelnemers op elkaar en de paarden reageerden, bepaalde patroneren duidelijk zichtbaar werden en dat er ook heel veel moed is getoond en grenzen zijn verlegd.

 Door gebruik te maken van de paarden en dus op een andere manier contact te maken zie je ook een andere reactie bij de deelnemers. Heel basaal en primitief kom je bij ze binnen en laten ze je toe. Vooral dit laatste maakte deze workshop zo waardevol en zinvol.

Als het mogelijk zou zijn, zou ik op structurele basis deze workshop volgen omdat het zo’n goed effect heeft. Vooral de dag zelf en de eerste dag na de workshop blijft het effect zichtbaar en aan te spreken. Echter, doordat de workshop maar eenmalig was, ebt dit geleidelijk weer weg.

Desalniettemin een super mooie en leerzame ervaring voor zowel de deelnemers van de Rebound als de begeleiders!

 Wij hopen volgend jaar nog eens terug te kunnen komen.

Hartelijk dank! 

Leonie Dijkstra

MBO Rebound Fryslân

DSC00037

Japero

 

Dankzij een betrokken en behulpzame ouder was het mogelijk om deel te nemen aan de training van Japero.

We begonnen de dag naast de bak. We konden de paarden bekijken, terwijl we uitleg kregen over het verloop van de dag en de reden dat de training is opgezet.

De kinderen mochten om de beurt een paard uit kiezen en uitleggen waarom. Met een groep van 24 kinderen was dit een behoorlijk lange zit, maar de kinderen deden het geweldig. Opvallend was dat als een kind niet kon of durfde te kiezen, dat andere kinderen erg behulpzaam waren. Ze kennen elkaar erg goed.

Veel kinderen kozen een paard dat inderdaad erg op hun eigen karakter leek. Het kwam ook goed naar voren dat in een kudde iedereen zijn eigen plaats heeft en dat dat goed is. Iedereen heeft zijn eigen plekje. Hoe de rangorde wordt bepaald, is sterk afhankelijk van lichaamstaal. Wat straal je uit. Ik vergelijk het zelf wel met een apenrots. Aan het begin van het jaar is het wat onrustig. Iedereen moet zijn plekje weer bepalen. Een aantal probeert weer bovenop de rots te komen. Eenmaal aangekomen merken ze dat ik daar allang zit. Alhoewel ik dit jaar zelf ook weer even zoekende was. Het was voor de kinderen en mij wel een goede eyeopener.

Hierna hadden we pauze, even eten en opwarmen. Een aantal kinderen moesten even hun bewegingsdrang kwijt en hebben rondjes gerend. Na de pauze mochten we de bak in. Tussen de paarden. 1 kind vond dit te spannend en bleef uit de bak. Geen enkel kind deed hier raar over. Helemaal top.

Nu mochten we aan de slag met de paarden. Lichaamstaal en stemgebruik werden nu echt tastbaar gemaakt. Ze moesten de paarden leiden. Aangezien paarden erg gevoelig zijn voor lichaamstaal, werd nu goed duidelijk wanneer de kinderen  en ik overigens ook, te twijfelachtig waren. De paarden reageerden direct door niet meer te luisteren, weigeren te lopen of juist doorlopen terwijl er het commando om te stoppen werd gegeven. Ook hier hielpen de kinderen elkaar meteen, geweldig om te zien. Een hele goede bewustwording.

Na deze dag zijn er een aantal zaken duidelijk veranderd. De kinderen zijn zich bewuster van wat ze uitstralen. We hebben ook een aantal handreikingen gekregen om op school mee aan de slag te gaan. De opdrachten komen sterk overeen met de opdrachten van Rots en Water. Een weerbaarheidstraining die ik zelf mag geven. Helaas is er door de drukte van de decembermaand en nu de drukte van de Cito nog niet voldoende aandacht aan besteed. Toch is het opvallend dat de sfeer in de groep al aanzienlijk beter is. Ze reageren niet meer zo fel op elkaar en laten elkaar meer uitspreken. De ruzies zijn ook aanzienlijk verminderd. Binnenkort krijgen we een stagiaire. Ze is al even langs geweest. Ik was erg benieuwd hoe de groep op haar overkwam. Ze heeft erg veel zin in de stage, het lijkt haar een leuke groep. Dat is natuurlijk geweldig om te horen. Dat is mede mogelijk gemaakt door de training van Japero.

Bedankt.

 

Groetjes
Obs Oldenije Leeuwarden

antipestbeleid

Hier de vervolg mail van een klas uit het voortgezet onderwijs welke het Japero programma had gevolgd:

 De klas was zwaar onder de indruk van de paarden na afloop.
Bij navraag bij leerlingen individueel gaven de leerlingen aan dat het stuk alleen met de paarden lopen flink wat had losgemaakt.

1 meisje omschreef het 4 dagen later als ik voelde mij zo veilig, ik wil het liefst zonder de groep zijn.
Navraag van mijn kant op de manier waarop ze dat laatst uitsprak zorgde voor tranen.
Het meisje had zich zo veilig gevoelt dat ze het liefst wilde dat alles en iedereen verdween.
Onder de huilbui ( die gewoon ook 50 minuten duurde) gaf ze aan dat NU terplekke terug naar dat lieve paard het allerliefste was wat ze nu zou doen.
Voor het eerst had het meisje dit gevoel van veiligheid ervaren. Mooi wat een paard kan doen!

Afgelopen donderdag heb ik jullie brief voorgelezen aan de klas.
Wat er toen gebeurde was wonderlijk. 4 heren bleven maar dooremmeren en aandacht vragen
( dezelfde heren als die ook bij de nabespreking uit elkaar moesten). Ik heb deze heren op de gang gezet en de klas bevraagd op de manier blijf zitten of ga staan als.
Daarbij kwam de sfeer van toen de paarden in de bank waren terug. Uit de bevraging bleek dat de klas dit gedrag niet oké vond, er wat van zeggen poe dat was eng.
( ze luisteren het, het helpt toch niet. Ik heb de klas toen gevraagd hoe lang deze heren nog  over hun grenzen mochten gaan, was dit nog 2 jaar lang de bedoeling?
Nee dit kon zo niet.  Wie zou er wat van willen zeggen? En wie zou dat nu durven?
Uiteindelijk bleef D  ( die jongen die ook als enige bleef staan in de bak) als spreker van de klas over.

De vier heren heb ik weer in de klas geroepen en D vertelde dat de heren steeds over de grens heen gingen.
Er ontstond een gesprek waarin de stille!! Leerlingen van de klas nu voor het eerst durfden te spreken.

Enkele dialogen:
R: Jullie geven je grens ook nooit aan
X: Wij geven onze grens wel aan, op het moment dat wij hem echter aangeven reageren jullie echter zo snel waardoor je niet echt kunt luisteren. Ik zou willen dat je eerst nadenkt over wat ik je vertel.

R: Dus jullie vinden mij nu een rotkind.
D: Je bent nog steeds mijn vriend R, ik vind alleen dit gedrag niet meer oke. Ik heb zelf ook ADHD, dat maakt niet dat ik alles maar mag gaan doen.
Als groepje zijn jullie net een trampoline, je springt er op en alles komt 100 keer terug. Ik kan jullie klappen , die jullie letterlijk en figuurlijk geven, wel aan.
Veel klasgenoten kunnen ze niet hebben. En dan nog op een gegeven krijgen jullie ze terug van een stil iemand zoals J en dan zeiken jullie. Stop daarmee.
Je blijft mijn vriend, je gedrag moet alleen nu stoppen.

C: Ik ben mijzelf en dat was belangrijk. Dus waarom moet ik veranderen.
G: Je mag best jezelf zijn. Alleen niet ten koste van alles en iedereen. Dus ja ook jij moet je iets aanpassen wanneer de groep dat vraagt.


L: C en ik zijn regelmatig over en weer wat naar aan het doen. C, wanneer ik dan zeg. Nu is het genoeg, luister je niet.
C: o dat wist ik niet.

Kortom een bijzonder gesprek over grenzen waarin beide groepen duidelijk is geworden  dat er voor beide werk aan de winkel is.
Voor de ene groep in het durven uitspreken van hun grenzen en dit blijven doen.
De andere groep in het leren luisteren en  accepteren van die grens.

leerlingen geven aan geleerd te hebben dat ze in geval van gevaar al heel goed kunnen samenwerken.
Nu is het zaak dit om te zetten naar een normale situatie.

De docenten en leerlingen geven aan dat het echt wel een stuk rustiger is geworden in de klas, de sfeer is duidelijk verbeterd.
Dat blijkt ook wel uit bovenstaand gesprek, dat had anders nooit gevoerd kunnen worden.

de docente die door Petra gecoacht is vond het heftig. Wel ervaart zij nu dagelijks het geluk ervan. Ze geeft aan beter voor de klas te staan!

En dit alles na een kort tijdsbestek Petra en Albertina!

 

Dank jullie wel!

 

Groet, Inge

_DSC5199

 

 

Het begon met de Teamdag 6 april en zo zijn we inmiddels 2 maanden verder..
ik ben tussendoor op de koffie geweest en 12 mei een coaching gehad en nu 1 juni weer een coaching..
dit keer gericht op wat er vroeger is gebeurd en de reden waarom ik ben zoals ik ben.
De knoop doorgehakt dankzij een collega die heeft gezegd dat ik gewoon de coach een
berichtje moest doen en terug moest gaan voor de coaching.

Op het moment dat ik binnenkwam, vroeg de coach hoe het ging waarop ik antwoorde wel goed,
toen nogmaals de vraag hoe gaat het nou echt dus ja daar prikt ze dus gelijk al door heen..
Toen vroeg ze me of ik er klaar voor was waarop ze zelf gelijk al zij nee he maar maakt niet uit,
zoiets.. als grapje maar wat wel precies mijn antwoord zou zijn geweest.

Toen de vraag wat ik met de coaching wou bereiken, nou ja het kunnen loslaten.

Er kwamen 5 paarden in de bak, 1 moest ik voorstellen, 1 was een persoon waar ik veel aan heb e
n de andere 3 paarden elk voor een ex die me alles behalve goed hebben behandeld.
We begonnen met het paard dat m’n 2e ex moest voorstellen, vast klikken aan het touw en een stukje lopen.
Op een gegeven moment moest ik het paard stil laten staan, los klikken en vervolgens wegsturen.
Natuurlijk met het idee dat ik hem uit m’n gedachten en leven stuur.. Lastig, maar dit ging wel.

Toen het paard wat m’n 3e ex moest voorstellen,  deze jongen was helaas nog slechter voor me,
hem vast geklikt aan het touw stukje mee gelopen en toen weer stil staan, losklikken en wegsturen.
Het wegduwen van de paarden voelde wel goed, tenminste wanneer ik ze daadwerkelijk ook weg kreeg..

Dit lukte wel en toen ik bij het paard weg liep, bleek dat hij bleef staan.

Ik voelde me op dat moment wel een beetje opgelucht…

 

Toen werd me gevraagd of ik klaar was voor het bruine paard, ex nummer 1..
De jongen waar het mee is begonnen, degene die er als eerste voor heeft gezorgd dat ik jongens
niet kan vertrouwen en ik nu ben zoals ik ben..
Ik was hier nog niet klaar voor, het was allemaal best wel confronterend en moeilijk.
Dit zag de coach ook en dus moest ik eerst even naar het ‘vertrouwde’ paard, en deze aaien
tot ik weer wat rustiger was en er klaar voor was.
Alleen dit paard liep opeens weg, de coach vroeg me of ik met m’n gedachten ergens anders was….
bij het bruine paard….
Dit klopte ook, ik was alleen met hem bezig, dit voelde het paard aan want ik had mijn aandacht niet bij hem.

Dus opnieuw aaien en proberen verstand op 0 te zetten.
Geen idee hoe maar dit hielp wel, ik was wat rustiger en toen gingen we naar het bruine paard.
Alleen hij liep weg,  de coach ging een paar keer naar hem toe maar hij bleef weglopen.
Net of wou hij de confrontatie niet aangaan, de coach zij dat hij dit normaal gesproken niet deed.
Toen we hem uiteindelijk hadden heb ik hem vast geklikt en ook een stukje mee gelopen, toen ik stil moest blijven staan,
ging dit wel moeizaam, het paard deed nog net een stap verder, zodat deze voor mij stond. 

Toen ik dit paard moest wegsturen wou dit niet echt lukken,  hij bleef een beetje rondjes om me heen lopen..
net of had hij de gek met me..

Ik heb de volgorde misschien niet helemaal goed maar dat komt omdat het allemaal nog een beetje moet bezinken denk ik.

Maar ik geloof dat ik hierna weer even naar mijn vertrouwde paard moest en even weer aaien.
De coach had het bruine paard en ik moest er langs lopen en hem geen aandacht geven.
Ik mocht het vertrouwde paard met me meenemen, dus dit deed ik ook.

Toen ik naar voren liep, liepen de coach en het bruine paard opeens voor me langs en
blokkeerde de weg en ook kwam het andere paard ex nr. 3 er opeens bij staan..

Ik schrok en dit was ook te zien.. ik was er even af..

De coach zij dat als ik er klaar voor was,  ik tussen ze door moest lopen.

Op het moment dat ik dit zou doen, bleef het vertrouwde paard staan die moest ik meetrekken.
De coach gaf aan dat het misschien wel was, omdat ik dit alleen moest doen los van het paard.
Toen ik hem mee kreeg waren de 2 andere paarden inmiddels al een beetje een andere kant op gelopen..

Ik moest nog een keer naar het bruine paard lopen en hem wegsturen.

Alleen toen ik halverwege was liep hij al weg.. De coach vroeg me wat ik dacht toen ik erheen liep
en ik dacht alleen maar ga gewoon weg!  

Blijkbaar straalde mijn houding dit uit want hij ging dus ook weg..

Toen we ze los geklikt hadden, moest ik even naar het paard dat
ik moest voorstellen en deze even aaien en aandacht geven.

Maar hij liep weg..  de coach zij loop maar mee en blijf hem aaien maar het paard begon
steeds sneller te lopen en dus bleef ik staan want het lukte toch niet.

Ik wou hem graag vastklikken zodat hij niet weg kon, maar hij had geen halster om..
de coach vroeg hoe kan je het anders oplossen?  Dus toen deed ik het touw om zijn hals.

Nu moest hij zich er eigenlijk wel aan overgeven,  wat wel typisch was want ik ben zelf ook
niet echt van het knuffelen enzo en loop er ook voor weg. Vervolgens werd het paard geheel ontspannen door het aaien.

Ergens aan het einde van de coaching,  stonden alle 3 de paarden bij elkaar,  het vertrouwde paard
een stukje verderop en het paard dat ik was stond alleen ergens in het midden nog geloof ik.

Ik moest naar het bruine paard, ex nr. 1 lopen.. en hardop zeggen dat ik hem vergaf.. wel gaf de coach duidelijk
aan vergeven is niet goedkeuren maar loslaten.. zoiets geloof ik..  ik liep erheen, stond naast hem en moest hem aaien en dit zeggen..

Maar het lukte niet, ik kreeg het er niet uit..

De coach kwam bij me staan en zij dat we het samen zouden doen.
De coach zij het en ik moest het herhalen,  dit gedaan en toen moest ik er bij weg lopen.

Op dat moment kon ik de emoties niet meer tegenhouden.. iets hardop zeggen maakt het dan opeens wel echt…
ik brak even.. En dit vindt ik nog steeds erg moeilijk, ik liep rechtdoor richting het hek en moest me inhouden niet uit de bak te stappen..
ik probeerde het weer weg te stoppen maar toen kwam de coach bij me lopen en sloeg even een arm om me heen..
wat ervoor zorgde dat ik het nog even niet kon tegenhouden..

Dit lukte op een gegeven moment wel weer en toen ik er weer klaar voor was moest ik hetzelfde doen met de andere 2 paarden.
Waarvan 1 nog wel lastig was, maar op het moment dat ik het hardop zij deed het paard een stap naar achter en bleef daar staan..
Het andere paard ging iets makkelijker omdat deze ex ook het minst erge had gedaan..
Dit paard bleef dan ook gewoon staan.

De coach deed de roldeur open en ik moest de paarden naar buiten leiden zonder dat er andere paarden naar binnen liepen.

Dit lukte op zich wel, beter als de vorige keer ook al hielp de coach wel ze stond buiten en hield geloof ik een paar paarden, tegen gelukkig.

Ik wist weer niet goed wat ik ervan moest verwachten, ik wist dat het moeilijk zou worden en dit was het ook..
Op dit moment nog heel druk in m’n hoofd en weet nog even niet hoe ik nu verder moet.

Ik heb weer handvatten meegekregen van de coach en dit ga ik proberen. En ik ga proberen het zo weinig mogelijk aandacht te geven.
Dit vindt ik erg lastig want bij mij is het op dit moment of compleet wegstoppen of het teveel aandacht geven en er teveel mee bezig zijn..
Hier moet ik een tussenweg in vinden, het niet wegstoppen maar verwerken maar er ook proberen niet teveel mee bezig zijn.

Wel keek ik weer op van de paarden bij Japero en de coach.. de paarden voelen alles echt zo goed aan en dat zet je dan op bepaalde momenten wel aan het denken..

En de coach tja dat voelt gewoon vertrouwd,  het is een hele lieve vrouw die je oprecht graag wil helpen..

Dus ik ga nu denk ik weer proberen bewust stevig te staan op 2 benen en te werken aan de handvatten die ik heb meegekregen.

En het proberen tijd te geven aangezien ik te snel wil en dat dus niet werkt..
ik heb 9 jaar aan deze houding gewerkt en m’n best gedaan het weg te stoppen.
Dus dit zal tijd nodig hebben denk ik.

20130825_155815

De Unieke Coaching vanmorgen bij Japero

Vanmorgen mocht ik weer met de viervoeters van Japero een coaching geven aan een lieve dame.
Zij gaf aan moeite te hebben met “nee” zeggen tegen anderen, ze wil graag iedereen te vriend  houden.
Ook werd ze onzeker  van dominante mensen die haar overheersten met woorden of gedrag.

Het paard Sienna werd ingezet, omdat deze in de kudde haar plek nog niet helemaal heeft gevonden en af en toe onzeker is.
Chevy werd ingezet omdat hij zich nergens wat van aantrekt. Daisy werd gebruikt als zekerheid en stelde degene die gecoacht werd, haar goede vriendin voor.
Nevada werd ingezet als dominant paard welke haar eigen plan trok . We noemen deze dame voor het gemak Els.
Els ging als eerste aan het werk met Sienna. Dit paard stond voor Els haar onzekerheid. Dit paard nam ook vaak de leiding van haar over.
Met wat tips had ze de leiding over genomen van “haar onzekerheid”en kon ze het paard stilzetten zonder kracht te hoeven gebruiken.

Op dat moment kwam Nevada langs Els lopen, dit paard liep Els constant in de weg.
Nu ging ze bewust voor haar staan en draaide zich om en liep achteruit.
Els mocht gelijk aangeven dit gedrag niet te accepteren en ging haar wegduwen, maar dit paard duwde terug.
Met wat handvatten kon Els toch de leiding nemen en het paard van haar plaats duwen. Het paard liep weg.
Het gevoel bij Els werd steeds zekerder, ze mocht Nevada ophalen en aan een touwtje meenemen.
Op dat moment liep Nevada super naast haar en de aandacht was ook gericht op Els.
Els gaf aan haar erg zeker te voelen en bewust te zijn van haar lichaamstaal. Vervolgens begon Els te vertellen over haar kinderen.
Per direct ging Nevada voor Els lopen en nam het leiderschap over. Elke moeder is kwetsbaar als het over haar kinderen gaat.
Het paard voelde dit gelijk. Sienna (het paard welke onzekerheid voorstelde) was, terwijl ze over haar kinderen sprak, richting Els gelopen.
Dit  onzekere gevoel werd steeds sterker bij Els terwijl ze bleef praten over haar kinderen.
Sienna reageerde daar gelijk op en bleef bij haar in de buurt staan met het hoofd naar haar gericht.
Ondertussen had Els, Nevada weer bij “de les geroepen”.

Inmiddels had Els weer de volledige controle over haar eigen lichaamstaal en zetten Nevada stil zonder haar stem of druk op het halstertouw te zetten.
Nevada stopte mooi naast haar en was ontspannen. Els had haar leiderschap weer terug.
Op dat zelfde moment draaide Sienna (het onzekere paard) om en liep bij Els vandaan en ging ver achter in een hoek staan. Els voelde haar steeds zekerder worden.
Achterin de bak stonden Daisy (leider van de kudde) en Chevy (welk zich nergens wat van aan trok)
Ik gaf aan dat Els naar deze paarden mocht lopen om ze te aaien, ze had haar doel bereikt waar ze voor kwam.
Els liep ontspannen naar de leider van de kudde en wilde deze gaan aaien.
Het paard liep een paar meter bij haar weg en Els vroeg haar af waarom dit paard weg liep.
Op dat moment gebeurde het…. Daisy ging naast Els (welke ontspannen stond) op de grond liggen met het hoofd iets geheven in algehele ontspanning.
Gelijk daarna ging Chevy aan de andere kant van Els liggen zelfde positie. En een paar tellen later ging ook het dominante paard Nevada liggen voor Els.
Het onzekere paard is niet van haar plaats geweest en stond ver bij Els vandaan. Kippenvelmoment!!
Vervolgens gingen de paarden na 5 minuten te hebben gelegen, rollen en liepen vervolgens allemaal ontspannen bij Els weg.
Els had opeens heel veel ruimte gekregen en was heel blij en ontspannen. Dat er paarden voor haar gingen liggen had ze nooit durven denken.
Het voordeel van een coaching met de paarden van Japero is dat je het beeldend kan ervaren, het is tastbaar en je hebt er emotie bij.
Deze herinnering blijft je altijd bij en je kan het ten alle tijden inzetten wanneer je het nodig denkt te hebben, ook al zijn de paarden er niet bij.
Dankjewel Els dat ik je verhaal mocht plaatsten op facebook. Respect!!

————————————————————————————————————————————————————————————————-

Referenties van basisscholen die de training van het anti-pestbeleid hebben gevolgd.

Hoi Petra,

Zoals afgesproken kom ik nog even kort terug op het Anti-pestprogramma wat jullie hebben aangeboden. Ik denk dat het programma een bijdrage levert aan het bewustmaken van gedrag en een positieve uitwerking heeft op het groepsgevoel. Ik denk dat de manier waarop we de ‘arena’ verlieten voor het laatste illustratief was. Een mooi moment. Het is goed geweest voor mijn groep. In de groep kan ik refereren aan de manier waarop paarden met pesters omgaan, maar met de nuance dat pesters bij mensen een tweede kans verdienen.

Ik wens je succes met het werken met andere groepen!

Groet, Jeroen


Hallo Petra

De workshops van Japero zijn bijzonder om mee te maken. De leerlingen
bestuderen de kudde paarden en herkennen zichzelf daarin. Hierdoor beseffen
ze goed hoe hun eigen groep werkt en hoe ze daar naar kunnen handelen. Deze
theorie is praktisch voor de kinderen en makkelijk toe te passen bij
bijvoorbeeld ruzies. Daarnaast leren de kinderen hoe ze voor hun zelf op
moeten komen door paarden weg te jagen. Deze houding kunnen ze op het plein
toepassen wanneer ze bijvoorbeeld gepest worden. Ook het ‘masker’ wat de
kinderen af moeten doen zodra ze de bak instappen maakt veel indruk op de
kinderen. Wie draagt in de klas eigenlijk een masker? De workshops zetten de
kinderen tot nadenken en dit heeft zeker een positief effect op de groep!

M.v.g. Wietske


 

Ingezonden foto’s

10524817_10204206303177580_78412057_n    10524816_10204206302617566_767744265_n   10508280_10204206302337559_900050673_n

Helemaal vanuit Nieuw Zeeland komen deze lessers bij Japero paardrijden. Het was super!!

20140531_092104                   IMG-20140517-WA0000
Voor het eerst een buitenrit met de meiden, gezellig!                        Rijden op je zit!


 

 


 

Ingezonden verhaal

Mijn eerste ontmoeting met de paardenkudde van Japero was langs de rand van het weiland waarin ze stonden te grazen. De meeste paarden keken enkel even op toen ze me zagen, maar er was één paard dat nieuwsgierig op me af kwam lopen. Ik had direct een klik met deze dame. Al snel heb ik bij mijn lessen aangegeven dat ik ook op dat paard wilde gaan rijden. Maar door haar ongelooflijke, toch wel aanstekelijke, enthousiasme en mijn onrust en concentratieproblemen was dit in eerste instantie geen goede combinatie. Vanuit de afgelopen paar jaar had ik nog het een en ander te verwerken en op de manege heb ik gemerkt dat paarden dit direct door hebben. Tegenwoordig, nu ik voor mezelf geaccepteerd heb dat ik ben zoals ik ben, merk ik dat ik de knop om kan zetten zodra ik naar Japero onderweg ben. Alles van de dag gaat even aan de kant en ik ga genieten van de paarden. Door deze houding kan ik het enthousiaste paard dat mij direct kwam opzoeken in de wei, goed onder controle houden en kan ik mij veel meer op het rijden richten. Bij Japero leer je niet alleen paardrijden, maar ook om jezelf en je omgeving te respecteren. Je komt bij een grote, gezellige familie en dit voel je al zodra je naar binnenstapt.

 

-Elieke


 

 

Beste lezers,
Op 2 september 2013 hebben wij van Netwerk Business at Lunch ( B@L) de workshop “paard als spiegel mogen meemaken bij Japero “. Deze zeer indrukwekkende beleving heeft het team inzicht gegeven in onszelf. Iedereen heeft met verbazing genoten van de reflectie die het paard geeft op elke individueel persoon binnen het team.
Het heeft inzicht gegeven in hoe je je voelt en wat je uitstraalt. Dit alles geeft een bijdrage in het zakelijke en privé leven van de leden van B@L. Jullie hebben ons laten ervaren dat uitstraling puur mag zijn en dat je als persoon geen masker hoeft te dragen, want het paard “prikt” daar direct doorheen. Wat een ervaring!!
Mijn dank voor deze perfecte workshop en goed verzorgde lunch achteraf.

Met vriendelijke groet,
Joyce Jens
(organisator Business at Lunch netwerkorganisatie)

Zutphen, september 2009


 

Beste medewerkers van Japero

Afgelopen juni 2009 zijn wij, 2 teams van Justitieel Pedagogisch Centrum de Sprengen, te Zutphen, voor een teamdag bij jullie in Berlikum geweest voor een training. Doel voor ons was om patronen in ons team helder te krijgen waarbij de medewerkers tot beter samenwerken uitgenodigd werden.
De dag is voor ons leerzaam geweest. Het werken met paarden, die feilloos de medewerkers ‘lezen’. Stoer en onzeker gedrag kwam prachtig aan de oppervlakte. De samenwerking werd flink op de proef gesteld door een team van medewerkers samen te laten werken met een 16- tal paarden. Waar soms opviel dat er vooral tegen het paard werd gesproken en niet tegen de collega, die op het paard zat….

Door de diverse oefeningen en het feit dat er op afstand meegekeken werd door een leidinggevende was het makkelijk om aan het eind van de dag het gehele team feedback te geven op hun handelen. Daar werden de patronen zichtbaar gemaakt, helder vertaalt en in leerdoelen omgezet.

Daarnaast was de begeleiding vanuit Japero prettig. Serieus als het moest, confronterend als het team stagneerde, maar zeker ook met een gezonde grap. We hebben een leuke, maar vooral leerzame dag gehad waarbij een ieder meer zicht heeft gekregen op zijn of haar patroon tot zijn collega .Dit heeft tot resultaat geleid dat teamdoelen op gebied van samenwerken verbeterd zijn. Collega’s elkaars kwaliteiten en valkuilen weten en elkaar daarop weten te steunen cq aan te spreken.

Kortom, het was nieuw voor ons om met paarden te werken die het gedrag en onderliggende gevoelens van mensen zo feilloos kunnen weergeven zonder dat het bedreigend en stagnerend voor een teamproces was.

 We willen jullie bedanken voor deze leerzame dag.

 Met vriendelijke groeten,

John Wenneker

Unitmanager

JPC de Sprengen.


 

Wil je iets leuks kwijt over wat je op de manege beleeft hebt, of heb je leuke foto’s van de paarden of van jaren terug?
Stuur ze naar info@japero.nl en we zetten ze met plezier op deze site.